Annemle Soygun Planımız

Üvey anne Sadie, sabah sabah evin içinde tedirgin dolanırken Robby kapıdan giriyor. “Tamam,” diyor. “Hepsini aldım.” Babanın parasını çalmış. Sadie’nin içi gidiyor, eli ayağı titriyor: “Polis kapıya dayanacak şimdi.” Ama Robby rahat, gençliğine güveniyor: “Merak etme, göt kadar aklı var zaten anlamaz hemen.” Kaçmak üzereler. Ama Sadie hâlâ sabahlıkla, üstü başı dağınık. Robby’nin gözleri sürekli kadının dolgun memelerinde. Aralarındaki elektrik belli. Mutfakta bir an duruyorlar, Sadie ağlamaklı, ama Robby elini beline atıyor, “Boşver,” diyor. “Biz artık onun değiliz.” Sadie o an kendini tutamıyor. “Ne varsa sende var artık,” diyor. Robby onu duvara yaslıyor, sabahlığın altındaki kırmızı tanga göz kırpıyor. Sırılsıklam olmuş. “Islanmışsın bile,” diyor Robby, parmakları yavaşça aşağı kayıyor. Sadie’nin nefesi kesiliyor. “Ne yaptığını biliyorsun küçük yaramaz…” Ama zaman dar. Evden kaçmaları gerek. Sadie üstünü alelacele değiştiriyor, göğüsleri tişörtü zorlamış. Robby dayanamıyor, “Şu memelere bak, yolda bile rahat vermem sana.” Yeni bir şehir, ucuz bir ev. Ama Robby hâlâ tedirgin: “Herif bizi kendi malı gibi görüyordu.” Sadie omzunu silkerek yanıtlıyor: “Siktir et. Artık seninim.” Kırık dökük yatağa uzanıyorlar. Sadie gözlerini kapatıyor, “Sen bana kendimi kadın gibi hissettiriyorsun,” diyor. Robby dudağını boynuna sürüyor, “Sen de bana erkek olduğumu…”